I

Çiçek dediğin kapalı durur.

Yoksa vaktini soğuruyorlar saatinin

                      ya suyla ya karayla,

                      bütün sevgililer.

Birden çalıyorlar örtülerini

                      kusurunun,ya devle

                      ya cüceyle.

II

Ben o zaman dutlarımı yiyordum,

                      susku ve güzellik için,

                      dönüşüyordum bir bülbüle

                      kanadından kalem sunan,

Yazı çağırıyordum

                       ve biliyordum yine

                       yeğdir kapanması çiçeğin.

III

Bir bütün yastığımız bile yoktu,

Birliktelik yüzünün görünmez tansığını

                       iliştirebileceğimiz.

Herkes yineliyordu,

                       “Bu ne çok renk yüzünüzde,

böyle ışıltı-Yitmek bakmak-“

Oysa renk demetleri ölümlerimizdi birlikte,

İçine gizlendiğim ve orada değillendiğim!

Nilgün Marmara