Ve doğruluruz her karanlıkta

Sarsılmanın yakın imgesinde.

Bu şehrin insanları dostum

Yokuşları mutsuz çıkıp da

mutlu mu inerler?

Hayal çiçeklerini mi koklarlar

kafes içkievlerinde?

İletilir mi bengi ay?

Öyle ya güneş de yorar

Çalışmak gibi.

Bundan işte izbe yalnızlığı

Kaçkın bocalayanlar öyle

Kentlerle köyler arası.

Sarı yayılmış hücrelere

Korkunç uzanır günler

Durdukça çorak gecelere

Rüzgar ne katar varlığa

Yabanıl dönüşlerle?

Yüreğin burkulması,

Göz dayanıksızlığı,

Aşk azlığı…

N. Marmara