İmgeliğin sürgünü

Gerçek yasta,bana sevilen nesnenin artık varolmadığını “gerçek deneyimi” gösterir.Aşk yasında, nesne ne ölmüş,ne uzaklaşmıştır.İmgesinin ölmesi gerektiğine ben karar veririm(bu ölümü belki ondan gizlemeye dek de giderim).Böylece,bu garip yas sürdükçe,iki karşıt mutsuzluğa katlanmam gerekecektir:ötekinin burada olmasından(elinde olmadan beni incitmeyi sürdürür)acı çekmek ve ölmüş olmasına(hiç değilse kendisini sevdiğim biçimiyle)üzülmek.Böylece (eski alışkanlık) gelmeyen bir telefon yüzünden kaygılanırım,ama, böyle bir kaygıdan vazgeçmeye karar verdiğime göre,aynı zamanda, ne olursa olsun,bu susuşun önemsiz olduğunu düşünmem gerekir: bana telefon etmesi yalnızca aşk imgesinin gereğiydi;bu imge silindikten sonra,ister çalsın,ister çalmasın,telefon saçma varlığına yeniden kavuşur.(Bu vazgeçişin en duyarlı noktası bir dili-aşk dilini- yitirmem gerekmesi değil midir? “Seni seviyorum”lar bitmiştir artık.)