Sabah karanlığını florasan ışıkları aydınlatıyor.Hastane kokusu uykusuzluğa karışıyor.Koridorda insanlar beklemede.Uğultu.Köşede bir aile bekliyor,tedirgin. Yanıp sönen bir florasanın altından geçiyorum,duvarlar nemden dökülmüş. Kaybolmuş olmalıyım,labirent gibi koridorlar birbirini izliyor. Dışarıda hayat var, burada olmadığı kadar. Gözlerimi açıyorum, beni uyandıran tanıdık bir ses. Yeni bir gün başlıyormuş meğer. Günaydın.